In Mr.BeNice's head

งานเข้าครับพี่น้อง

ตอนสัมภาษณ์ป.โท อย่างมั่นใจ เพราะเราเด็กเก่า

กะว่าได้แน่นอน

แต่ผลประกาศออกมา

ผิดคาด

ไม่มีชื่อเรา

...

..

.

เซ็ง ซึม

เศร้า

เบื่อ

รู้สึกผิดที่ทำความฝันของพ่อไม่สำเร็จ

ก็

เสียใจที่ไม่ได้เรียน

พยายามจะเรียนมาสองปีแล้ว

เริ่มคิดว่า

ต้องเลิกใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยแล้ว

กลับมาหางานทำเสีย

จงยอมแพ้ให้กับความเป็นจริงเสียที

เลิกหลอกตัวเอง

เลิกคิดอะไรแผลงๆ ที่บอกว่าอาร์ต ศิลปินอย่างโน้นอย่างนี้

ทำงานๆๆ

ที่เหลือ คือความฝัน อันเลือนลาง

ข้าพเจ้าจะไม่ท้อ

สู้เพื่อพ่อ

ราตรีสวัสดิ์ครับ พี่น้องชาวไทย 

ยุงร้ายกว่าเสือนั้นใครๆก็ต่างเคยได้ยิน

เพราะเสือ ตัวใหญ่ ทำอะไรเราก็มองเห็น  

จะกระโจนใส่เราเราก็เดาทางได้ จะกัดจะตะปบ

เราก็ยังสามารถเอาปืนยิงได้

แต่ยุง

เรามองแทบจะไม่เห็น โดยเฉพาะในที่ๆมืดๆ

จะตบบางทีก็ไม่ทัน จะหนีมันก็บินตามมาได้

ยิ่งถ้ายุงมากันเยอะๆ ละก็จะเอาปืนยิงก็ไม่โดน จะมุ้ง หรือยากันยุงบางทีก็เอาไม่อยู่

ส่วนมะเขือนั้น เป็นคำเปรียบเปรยถึงบุคคลในอาชีพหนึ่งนะครับ

ว่าด้วยเรื่องของโจรก่อน

โจรมันขโมยของแล้วมันก็จากไป

เราอาจจะโกรธเพราะของเหล่านั้นเราหามาจากน้ำพักน้ำแรงของเรา

โจรมันมาปล้น มันมาขโมย เรารู้สึกเพียงอย่างเดียวคือโกรธแค้น

แต่มะเขือ

คือคนที่เราคิดว่าเราจะหวังพึ่งพิงได้

แต่ไม่

นอกจากจะพึ่งไม่ได้แล้ว

ยังมาซ้ำเติมเราด้วย

รถของเราหาย ไปบอกมะเขือ มะเขือเฉย

แต่พอเราลืมคาดเข็มขัด มะเขือกลับมาไถตังเรา

แทนที่จะเอาเวลาไปหารถที่หาย แทนที่จะไปทำอะไรให้สังคมอยู่อย่างสงบสุขปลอดภัย

มะเขือ กลับมาไถตังประชาชน คนที่ทำงานหาเช้ากินค่ำ

การไม่สวมหมวก หรือ ไม่คาดเข็มขัดมันน่าโดนไถตังนักหรือ มันได้ไปทำให้ใครเดือดร้อนหรือไม่

ยาเสพติด สื่อลามก  การพนัน อันธพาล

มะเขือแทบจะเห็นสิ่งเหล่านี้ทุกวัน

แต่มะเขือมองข้าม

กลับมองเพื่อนๆพี่น้องร่วมชาติเป็นแหล่งไถเงิน

ที่กล่าวมา มะเขือดีดีก็มีเยอะนะครับ

แต่มะเขือเน่าๆนั้นมีเยอะเหมือนกัน

เยอะซะจนข้าพเจ้าล้มเลิกความหวังที่จะพึ่งพิงมะเขือ อาศัยว่าดูแลตัวเราเองดีกว่า

แถม อยู่ให้ห่างมะเขือดีกว่า

อร่อยไหมครับ มะเขือไทย 

ในโลกยุคดิจิตอล

อะไรๆก็ง่ายสะดวกสบาย

จนคนติดนิสัยว่าต้องการอะไรง่ายๆ

เกิดความคิดหยาบ

ไม่ระเอียดรอบคอบ 

สังเกตจากการที่ดิจิตอลเข้ามามีบทบาททางการบันทึกภาพ

ผู้คนทุกคนต่างก็ถ่ายภาพได้

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะสร้างภาพที่ดีได้

ความเป็นฟิล์มคือตัวตน คือจิตวิญญาณของภาพ

การสร้างสรรค์ภาพที่เกิดจากปฏิกิริยาทางเคมี เป็นความหัศจรรย์ ของฟิล์ม

ในขณะที่ดิจิตอล

เป็นเพียงการเข้ารหัส เลขศูนย์กับเลขหนึ่ง เพื่อให้การถอดความ

แปลความออกมาเป็นเม็นจุดสี ซึ่งมีความสว่าง และมืด แตกต่างกันไป

 มนุษย์จึงพยายามพัฒนาเซ็นเซอร์ รับภาพดิจิตอล ให้ใกล้เคียงฟิล์มมากที่สุด

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีทางที่ดิจิตอลจะเทียบเท่าฟิล์ม

เพียงแต่สะดวกสบายกว่า

มาในส่วนของเลนส์

เลนส์กล้องฟิล์มสามารถถ่ายทอดทุกอณูของแสง และสี

ให้เข้ามากระทบฟิล์ม

ใช้ความพิถีพิถัน อย่างยิ่ง เพื่อให้ภาพที่ปรากฎบนฟิล์ม ไม่มีข้อบกพร่อง 

แต่เมื่อเลนส์กว้าวเข้ามาสู่ระบบดิจิตอล

จำเป็นต้องมีมอเตอร์ขับเคลื่อน บางทีก็จูนมาไม่ตรง เกิด ฟร้อนท์โฟกัสบ้าง แบ็คโฟกัสบ้าง 

บ้างก็แข่งกันเรื่องความรวดเร็วในการโฟกัส

เลนส์ระดับเริ่มต้นก็มีความคมชัดที่น้อย กลายมาเป็นธุรกิจ

ว่าต้องเสียเงินมากๆถึงจะได้คุณภาพเลนส์ที่ดี

ทั้งที่ในอดีตเลนส์ก็มีราคาแพง แต่สร้างมาเพื่อแสดงศักยภาพในการผลิตชิ้นเลนส์ของแต่ละบริษัท

ดังนั้นความคุ้มค่าจึงมีมากกว่ามาก

ทั้งความงดงามทางด้านศิลปะและจิตใจ

จะเห็นได้ว่าผู้มีศิลปะ จะมีความพิถึพิถัน ในการจะสร้าง และใช้สิ่งต่างๆอย่างละเอียด

ไม่ฉาบฉวย ไม่ชุ่ยๆ ง่ายๆลวกๆ อย่างในยุคดิจิตอลเช่นนี้

011100010101010110001

สะบายดีพี่น้องชาวไทย 

เมื่อวานมีน้องที่รูจักกันพูดขึ้นมาคำหนึ่งว่า

เกลียดทุนนิยม

วันนี้ เพื่อนของข้าพเจ้าบอกกับข้าพเจ้าว่า

งานที่ข้าพเจ้าทำ(ขายขนมปังปิ้ง ช่างภาพอิสระ และขายกล้องโลโม่)อิสระดี

แต่ข้าพเจ้าไม่มีรายได้มากมาย

มีเพียงเงินใช้ไปวันต่อวันเท่านั้น

ที่เป็นไปทั้งหมด ที่คนทั้งโลกต่างพากันขายแรงงานเพื่อความอยู่รออดทั้งหมด

เพราะ เงิน

เงิน ซึ่งเป็นตัวกลางในการค้าขายสิ่งของตั้งแต่จำเป็นจนของฟุ่มเฟือย

ถึงแม้จะไม่มีระบบทุนนิยม เงินก็ถูกใช้อยู่ดี

แต่ในลักษณะของสังคมทุนนิยม

ให้ความสำคัญกับ เงิน เป็นใหญ่

ทุกคนต้องทำงานเพื่อเงิน เพื่อนำเงินมาซื้อของใช้ อาหาร

 ชายหญิงที่ยังคงมีเรี่ยวแรงยังคงต้องตื่นแต่เช้า และกลับบ้านตอนเย็น

ไม่มีเวลาให้คนในครอบครัว ไม่ได้ออกไปทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำ

หากเราใช้ชีวิตอย่างดั้งเดิม

เราคงจะได้อยู่บ้าน อาจจะผลิตสิ่งของที่เราสามารถทำได้

เพื่อนำไปแลกข้าวปลา อาหาร

คนที่เพาะปลูกได้ก็นำผลผลิตไปแลก แบ่งปัน แปรรูปได้

ซึ่งเป็นการสร้างความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ สร้างนิสัยให้คนในท้องถิ่นรักกัน

แต่เมื่อเงินเข้ามามีบทบาทอย่างยิ่งในสังคม

คนทุกคนจึงลดความเอื้อเฟื้อแก่กัน

พยายามแก่งแย่ง ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องเงิน

จนติดนิสัย มาถึงเรื่องกิน เรื่องโอกาส

เรื่องเหล่านี้ คนที่มีลูกหลานควรจะสอน เด็กๆ

และสอนตัวเองด้วย

ข้าพเจ้าเองก็ยังหนีไม่พ้นทุนนิยม

และจะพยายามต่อไป

หวังว่าสักวันจะมีบางสิ่งบางอย่างก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง

เมื่อวันพิพากษามาถึง

ขอให้โชคดี 

เมื่อคืนไปนั่งดื่มกับเพื่อนๆ

มีข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียวที่ไม่มีส่วนผสมของแอลกอฮอลล์อยู่ในแก้ว

นั่งดื่มกันไป พูดคุยกันไป ถึงยามสอง

มีชายชกรรจ์กลุ่มหนึ่ง มากันสามคน

เดินเข้ามาด้วยความน่าเกรงขาม

เค้าต่างพากันเดินถามทุกๆโต๊ะ

ว่า

ซื้ออ้อยให้ช้างไหมครับ

ความรู้สึกแรก

ก็คนเหล่านั้นเดินมาพร้อมกับช้าง

ทำไมไม่เอาให้มันกินเอง

เอามาขายให้...ทำไม

ความรู้สึกนี้สะท้อนจิตยิ่งนัก

ว่าทำไม คนทั้งสามคนที่มีมือมีเท้ามีแรง

ถึงไม่ไปทำงาน เอาชีวิตมาฝากกับความสงสารของคน

แล้วก็พาช้างของตนมาเร่ร่อนขอทาน

เพียงคนๆเดียวก็เกินทนสำหรับช้างผู้น่าสงสารแล้ว

ความรู้สึกที่สอง

หันมามองแววตาของช้าง

ผู้ซึ่งเคยเป็นใหญ่ในแผ่นดิน

เคยเป็นสัตว์พาหนะ ของกษัตริย์ 

แต่เมื่อการคมนาคมถูกทดแทนด้วย รถยนต์ รถไฟ เครื่องบิน

จึงทำให้ความสำคัญของสัตว์พาหนะ อย่างช้าง และม้า ลดลง 

 เราเคยได้ยินถึงบุญคุณของควาย ที่ถูกใช้ในการไถนา 

เราจึงมีข้าวกิน

และเราก็คงจะเคยได้ยินบุญคุณของช้าง ที่ร่วมรบร่วมต่อสู้

จนบ้านเมืองเรามีเอกราชอยู่เช่นนี้

แต่ก็ไม่มีใครใยดีช้างอย่างจริงจัง

เป็นเพียงคำรณรงค์ให้ผู้คนหลงเชื่อว่าช้างจะได้กลับบ้าน

หากเราไม่สนับสนุนควานช้างที่นำช้างมาเร่ร่อนขอทาน

แต่ความเป็นจริง

ช้างเหล่านั้นเมื่อถูกส่งกลับถิ่นฐาน ก็จะกลับมาของทานอีกครั้งในจังหวัดอื่นๆ

ช้างเจ้าก็มีครอบครัว

มีลูกเมีย

บ้างลูกก็ถูกนำมาเดินขอทาน

ห่างพ่อแม่

ห่างบ้าน

ห่างป่า

ห่างจากชีวิตตามธรรมชาติ

คน ควาน พราน พบ 

เจ้าก็จบความเป็นช้างตามพงไพร

เจ้าต้องเดินตรากตรำย่ำออกไป

เดินถนนในเมืองใหญ่ให้เขาดู

ราตรีสวัสดิ์ครับพี่น้องช้างไทย